Na podłodze te ciemne obszary na końcach lampy UV nie są tylko efektem estetycznym – to istotny wskaźnik stanu lampy. Każdy gwałtowny start i wczesne wyłączenie lampy powoduje uszkodzenia elektrod. Jeśli balast nie jest dobrze ustawiony, spektrum emisji światła ulega zmianom. Konsekwencje są przewidywalne: wartość emisji światła na poziomie 365 nm się zmienia, tolerancja dawki dla fotoopornika rośnie, a jakość procesu spada.
To, co naprawdę ma znaczenie, to energia dostarczana do podłoża, a nie wartość w watach podana na etykiecie. Używamy lamp z galium jodu, nastawionych tak, by emitować światło o szerokości pasma 365 nm – dokładnie tam, gdzie działają najskuteczniej fotoinicjatorzy używane w fotoopornikach. Maksymalna intensywność promieniowania wynosi co najmniej 1200 mW/cm² na powierzchni podłoża, a powtarzalność dawki pozostaje w granicach ±3% przez cały czas pracy lampy. Rurek kwarcowych oraz reflektorów pokrytych warstwą dychoiczną zapobiegają przenikaniu promieniowania IR i zbędnego UV, dzięki czemu temperatura pozostaje niska, a spektrum emisji światła jest stałe. W praktyce oznacza to szybsze łączenie się molekuł, krótszy czas ekspozycji oraz lepszą kontrolę procesu.
Lampy z galium jodu wymagają odpowiedniej napięcia rozruchowego oraz stabilnego regulacji napięcia z sieci elektrycznej, aby utrzymać stabilność emisji światła o długości fali 365 nm. Nie można ich po prostu zastąpić tradycyjnymi lampami na rtęć – geometria reflektora, przepływ powietrza do chłodzenia oraz czas otwierania/zamykania zasłony muszą być dostosowane do długości łuku elektrycznego oraz profili termicznego. Przed zmianą konieczna jest weryfikacja kompatybilności balastu oraz odległości ogniskowej reflektora. Jeśli te parametry nie będą odpowiednie, problem ciemnienia końców lampy powróci.